Plecionkarstwo to jedno z najbardziej ekologicznych i zarazem poetyckich rzemiosł tradycyjnych. Wymaga zręcznych rąk, cierpliwości oraz wyczucia materiału, który – choć pozornie prosty – potrafi odwdzięczyć się niezwykłą trwałością i pięknem. Z naturalnych surowców, takich jak wiklina, trzcina czy słoma, od wieków powstają kosze, meble, ozdoby i przedmioty codziennego użytku – wszystko, co łączy funkcjonalność z naturalną harmonią.

Na Podlasiu plecionkarstwo miało wyjątkowe znaczenie. Region obfitował w doliny rzek i podmokłe łąki, gdzie wierzba rosła bujnie – dając rzemieślnikom doskonały surowiec do pracy. W każdej wsi można było spotkać plecionkarzy, którzy z wikliny tworzyli kosze na zbiory, nosidła na ziemniaki, pułapki na ryby, a nawet dziecięce kołyski. Ich wyroby były lekkie, trwałe i pełne naturalnego wdzięku.

Plecionkarstwo na Podlasiu było również formą sztuki użytkowej. Rzemieślnicy nadawali swoim wyrobom niepowtarzalne wzory, często inspirowane naturą – sploty przypominały fale, liście czy promienie słońca. Każdy kosz miał swoją duszę i był świadectwem relacji człowieka z przyrodą: z ziemią, wodą i drzewem.